Od 30 lat w Markosie. W Tanzanii zbudował dzieciom boisko

Zamiast profesjonalnych narzędzi miał maczetę, a zamiast gotowych bramek deski z rozbiórki. Marek Głowacki, od 30 lat związany z firmą Markos w Głobinie, wyjechał do Tanzanii, by pomagać dzieciom. Zbudował im boisko piłkarskie, naprawiał sprzęty i robił wszystko, czego akurat potrzebowały. Mieszkańcy nadali mu przydomek „Hakuna Matata”, bo dla niego nie było rzeczy niemożliwych.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Na co dzień można go spotkać w spawalni firmy Markos w Głobinie, gdzie w tym roku świętuje jubileusz 30-lecia pracy. Koledzy znają Marka Głowackiego jako doświadczonego fachowca, który swoją wiedzą chętnie dzieli się z innymi. Jednak mało kto, patrząc na jego codzienną pracę, mógłby przypuszczać, że tysiące kilometrów od Polski został człowiekiem od zadań specjalnych w domu dla afrykańskich dzieci.

Tam nie liczą się lata doświadczenia zawodowego, stanowiska ani dyplomy. Liczy się to, czy potrafi naprawić zepsuty sprzęt, zrobić taczkę, przygotować coś do jedzenia albo sprawić, że dzieci będą miały gdzie grać w piłkę. Marek Głowacki potrafi to wszystko.

Z GŁOBINA DO AFRYKI. WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ OD JEDNEJ DECYZJI

Historia jego wolontariatu rozpoczyna się w 2021 roku, kiedy trafia do warszawskiej Fundacji Salvatti.pl. Nie jest to spontaniczny wyjazd na drugi koniec świata. Przyszli wolontariusze muszą przejść odpowiednie przygotowanie, obejmujące między innymi medycynę tropikalną, zajęcia z psychologiem, szkolenie survivalowe, a nawet naukę fotografii.

W czasie przygotowań Marek Głowacki angażuje się również w transport pomocy humanitarnej. Jako kierowca jedzie z darami do Brzuchowic pod Lwowem.

Początkowo planuje zupełnie inny kierunek. Razem z dwiema koleżankami z kursu, Izą i Zosią, ma wyjechać na Kubę. Kiedy ten plan upada, pojawia się propozycja wyjazdu do Tanzanii.

To szczególne wyzwanie. Fundacja nie wysyłała wcześniej wolontariuszy do tej placówki, a sam ośrodek nigdy wcześniej ich nie przyjmował. Cała trójka ma więc przecierać szlak, nie wiedząc dokładnie, jakie warunki zastanie na miejscu.

DOM, W KTÓRYM NAJWAŻNIEJSZE SĄ DZIECI

Przez niemal dwa miesiące wolontariusze mieszkają w Bukangi, w pobliżu Jeziora Wiktorii. Ich miejscem pracy staje się Dom Dobrego Samarytanina, prowadzony przez siostrę Ruth.

To miejsce zapewnia schronienie około 20 dzieciom, które straciły rodziców albo pochodzą z rodzin niemających możliwości zapewnienia im utrzymania. Otrzymują tam jedzenie, ubrania, dach nad głową, a przede wszystkim możliwość nauki i szansę na lepszą przyszłość.

Marek szybko przekonuje się, że jego umiejętności przydadzą się niemal na każdym kroku. Zostaje złotą rączką, ogrodnikiem, piekarzem i animatorem dziecięcych zabaw. Podejmuje się najróżniejszych prac, które w polskich warunkach mogłyby wydawać się banalne, ale tam mają ogromne znaczenie.

Jednym z takich zadań jest wykonanie zwykłej taczki. Dla mieszkańców domu, którzy na co dzień zmagają się z niedostatkiem podstawowego wyposażenia, okazuje się niezwykle przydatna.

Kiedy ktoś przychodzi z kolejnym problemem, Marek odpowiada, że nie ma problemu. Z czasem dzieci i siostry zaczynają nazywać go „Hakuna Matata”. To popularne w języku suahili wyrażenie oznacza właśnie „nie ma problemu” lub „bez zmartwień”.

MACZETA ZAMIAST KOSIARKI. TAK POWSTAŁO BOISKO

Jeszcze przed wyjazdem Marek Głowacki stawia sobie konkretny cel. Chce zbudować dzieciom boisko piłkarskie. W wyobraźni widzi równą, zieloną murawę, przypominającą tę ze stadionów, na których rozgrywane są ligowe spotkania.

Afrykańska rzeczywistość szybko weryfikuje te plany. Nie ma profesjonalnego sprzętu, gotowych materiałów ani możliwości urządzenia boiska według europejskich standardów.

Nie oznacza to jednak rezygnacji z pomysłu.

Marek samodzielnie karczuje teren, a trawę przycina specjalną zakrzywioną maczetą. Bramki wykonuje z grubych desek pochodzących z rozbiórki. Następnie je maluje.

W ten sposób, dzięki własnej pracy i pomysłowości, dzieci otrzymują miejsce do gry w piłkę nożną.

Na tym jednak nie poprzestaje. Z Polski przywozi dwa komplety strojów piłkarskich wraz z butami. Powstają dwie drużyny, jedna reprezentująca Polskę, druga Tanzanię.

Na nowym boisku odbywa się pierwszy symboliczny mecz międzypaństwowy. Dla dzieci jest to nie tylko sport, ale także okazja do przeżycia czegoś wyjątkowego.

„WIĘCEJ STAMTĄD WYWIEŹLIŚMY, NIŻ PRZYWIEŹLIŚMY”

Choć Marek Głowacki przyjeżdża do Tanzanii z zamiarem pomagania innym, po powrocie przyznaje, że sam otrzymał znacznie więcej, niż się spodziewał.

– Jechaliśmy z pełnymi walizkami darów i cieszyliśmy się, że mamy tyle do przekazania. A na koniec okazało się, że więcej stamtąd wywieźliśmy, niż przywieźliśmy. To, co dawały nam dzieci, było stokroć większe – wspomina Marek Głowacki w rozmowie z Radiem Gdańsk.

To właśnie relacje z dziećmi i doświadczenia zdobyte podczas pobytu w Afryce okazują się dla niego najcenniejsze. Wyjazd nie kończy się wraz z powrotem do Polski.

Marek nadal utrzymuje kontakt z siostrą Ruth, która prowadzi Dom Dobrego Samarytanina. Zbiera również środki na pomoc placówce w Bukangi i chciałby ponownie odwiedzić dzieci.

– Każde dziecko wyciągnięte z biedy, niech będzie choć jedno, to uratowane dziecko. W każdym zakątku świata jest dużo do zrobienia. Naprawdę polecam – mówi.

30 LAT W MARKOSIE. I HISTORIA, KTÓRA WYKRACZA POZA ZAKŁAD

W tym roku Marek Głowacki świętuje 30-lecie pracy w firmie Markos. Trzy dekady spędzone w jednym przedsiębiorstwie to nie tylko imponujący staż, ale także doświadczenie, wiedza i umiejętności, z których korzystają kolejni pracownicy.

Historia wolontariatu w Tanzanii pokazuje jednak jeszcze jedną stronę jubilata. Człowieka, który po latach pracy zawodowej postanawia wykorzystać swoje umiejętności również tam, gdzie brakuje najbardziej podstawowych rzeczy.

W Głobinie znają go jako fachowca ze spawalni. W Tanzanii zapamiętano go jako „Hakuna Matata”, człowieka, który zawsze znajdował rozwiązanie.

A wszystko zaczęło się od chęci pomocy i pomysłu, by dzieci, które na co dzień mierzą się z trudną rzeczywistością, miały własne boisko.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Bo czasami do zrobienia czegoś naprawdę ważnego nie potrzeba wielkich pieniędzy ani nowoczesnych maszyn. Wystarczą dwie ręce, trochę desek, maczeta i człowiek, dla którego nie ma problemów.