materiały partnera
Kominek na drewno to wciąż jeden z najprostszych sposobów na ogrzanie domu i uniezależnienie się od jednego źródła ciepła. Zanim jednak zapadnie decyzja o zakupie, trzeba odpowiedzieć na podstawowe pytanie: czy palenisko ma zostać zabudowane, czy stanąć swobodnie w pomieszczeniu. Kratki kominek – czyli wkłady, kasety i piece polskiego producenta Kratki – występują w obu tych formach, a modele różnią się nie tylko wyglądem, ale też mocą, materiałem paleniska i sposobem doprowadzenia powietrza. Poniżej wyjaśniamy, które z tych parametrów mają realny wpływ na codzienne użytkowanie.
Wkład to palenisko przeznaczone do zabudowy. Montuje się je w obudowie z płyt izolacyjnych, którą potem wykańcza się tynkiem, kamieniem, płytkami albo gotowym portalem. Daje to dużą swobodę aranżacji: kominek może stanąć przy ścianie, w narożniku albo oddzielać dwie strefy salonu. Trzeba jednak liczyć się z tym, że zabudowa wymaga projektu, izolacji, a często także kanałów rozprowadzających ciepłe powietrze do innych pomieszczeń.
Kominek wolnostojący, nazywany potocznie kozą, ma własną obudowę i jest gotowy do pracy zaraz po podłączeniu do komina. Ustawia się go na niepalnym podłożu, bez prac budowlanych. Sprawdza się przy remoncie, w domu, w którym nie zaplanowano miejsca na zabudowę, w domku letniskowym czy w pracowni. Ciepło oddaje bezpośrednio do pomieszczenia, w którym stoi, dlatego najlepiej działa w otwartej przestrzeni dziennej.
W skrócie: wkład wybiera się wtedy, gdy kominek ma być stałym elementem architektury wnętrza i grzać kilka pomieszczeń. Koza – gdy liczy się szybki montaż, mobilność i niższy koszt całej inwestycji.
Oferta wkładów powietrznych tego producenta obejmuje kilkaset wariantów, od kompaktowych modeli po kasety i wkłady akumulacyjne. Żeby się w niej nie pogubić, najlepiej przejść przez kilka kryteriów po kolei. Dobrze dobrany wkład kominkowy Kratki to przede wszystkim urządzenie dopasowane do budynku, a dopiero w drugiej kolejności do wnętrza.
Moc grzewcza. Powinna wynikać z zapotrzebowania na ciepło, a nie z zasady „im więcej, tym lepiej”. Zbyt mocny wkład pracuje przydławiony, brudzi szybę i spala drewno nieefektywnie. Producent zwykle oferuje jedną linię w kilku mocach – na przykład wkłady Blanka występują w wersjach 8, 12 i 16 kW, a kasety Arke w wersjach 8, 12 i 14 kW.
Kształt szyby. Do wyboru są szyby proste, narożne (lewe lub prawe), trzystronne i tunelowe, czyli widoczne z dwóch stron. Wybór zależy od tego, gdzie stanie kominek – szyba narożna wymaga zabudowy w rogu lub przy krawędzi ściany, a tunelowa sprawdza się jako przegroda między dwoma pomieszczeniami.
Materiał paleniska. Większość modeli ma korpus stalowy z wyłożeniem szamotowym, część jest żeliwna. Stal z szamotem szybciej się nagrzewa, żeliwo jest masywniejsze i dłużej oddaje ciepło. W niektórych modelach komorę wyłożono materiałem Termotec, który akumuluje ciepło. Osobną grupę tworzą wkłady akumulacyjne, takie jak Norra, które oddają ciepło jeszcze długo po wygaśnięciu ognia.
Sposób otwierania drzwiczek. Klasyczne drzwiczki otwierają się na bok. Wersje z drzwiczkami podnoszonymi do góry pozwalają zdobyć efekt otwartego paleniska i wygodniej dokładać drewno, ale wymagają odpowiednio wyższej zabudowy.
Powietrze z zewnątrz i rekuperacja. Wkłady powietrzne Kratki mają możliwość doprowadzenia powietrza do spalania bezpośrednio z zewnątrz budynku, a wiele z nich nadaje się do domów z wentylacją mechaniczną. W szczelnym, nowym domu to kluczowy parametr – kominek nie zabiera wtedy tlenu z pomieszczenia i nie zaburza pracy rekuperatora.
Przy pierwszym kominku warto też zwrócić uwagę na gotowe zestawy, w których wkład dobrano razem z luftami lub płytami izolacyjnymi. Ułatwia to skompletowanie elementów i zmniejsza ryzyko pomyłki w wymiarach. Proste modele, takie jak Antek 10, są popularnym wyborem tam, gdzie kominek ma przede wszystkim dogrzewać salon, a wersje oznaczone jako DECO różnią się wykończeniem drzwiczek.
Piece wolnostojące tego producenta to urządzenia powietrzne na drewno, w większości ze stali z szamotem, uzupełnione o modele żeliwne i obłożone ceramiką. Przy wyborze modelu przydają się podobne kryteria jak przy wkładach, ale dochodzi kilka specyficznych dla kóz.
Pierwsza kwestia to moc i akumulacja ciepła. Klasyczny kominek wolnostojący Kratki, taki jak stalowa koza K10 o mocy 10 kW, nagrzewa się szybko, ale też szybko stygnie po wygaśnięciu ognia. Modele obłożone ceramiką akumulacyjną albo kaflami – na przykład Bjorn (7 kW) czy Erik (5,5 kW) – rozgrzewają się wolniej, za to oddają ciepło jeszcze przez długi czas. Do pomieszczenia, w którym ktoś przebywa cały wieczór, lepiej sprawdzi się ta druga opcja. Część kóz występuje też w wersji z wentylatorem Turbofan, który wspomaga rozprowadzanie ciepłego powietrza.
Druga sprawa to wylot spalin. Kozy mają wylot górny albo możliwość wyboru między górnym i tylnym. Wylot tylny przydaje się, gdy przyłącze komina znajduje się w ścianie bezpośrednio za piecem – pozwala to ustawić urządzenie bliżej ściany i skrócić odcinek rury. Przed zakupem trzeba więc sprawdzić średnicę i położenie przyłącza kominowego.
Trzecia to szyba i forma. Obok kóz z prostą szybą dostępne są modele z szybą półokrągłą, a także wersje tunelowe, w których ogień widać z dwóch stron. Wysokie warianty, jak Bjorn W, zajmują mniej miejsca na podłodze, a kolor ceramiki pozwala dopasować piec do wnętrza.
Niezależnie od wybranego modelu kozę ustawia się na niepalnej podstawie i zachowuje odległości od materiałów palnych podane w instrukcji producenta. Przed pierwszym rozpaleniem instalację powinien sprawdzić kominiarz. Na co dzień o sprawności urządzenia decyduje przede wszystkim opał: sezonowane drewno liściaste o wilgotności poniżej 20% pali się czysto, daje więcej ciepła i ogranicza osadzanie się sadzy na szybie i w kominie. To zasada, która dotyczy wszystkich urządzeń na drewno – zarówno wkładów, jak i pieców wolnostojących.